1970'lerin sonunda kurduğu sextet ile Paco de Lucía, flamenko gitarını geleneksel tablao formatının dışına taşıyarak caz ve Latin Amerika ritimleriyle buluşturdu. Bu topluluk, yalnızca gitar ve cante'den ibaret olmayan, bas gitar, flüt ve perküsyonun da yer aldığı zengin bir tınıyı flamenkoya kazandırdı.
1977'de Lima'da düzenlenen bir davette Peru'lu perküsyonist Caitro Soto ile tanışması, bu füzyon anlayışının en somut meyvelerinden birini doğurdu: kahon. Sextet'in perküsyonisti Rubem Dantas, Paco de Lucía'ya "Bence Peru kahonunu gruba dahil edebiliriz" önerisinde bulunmuş, bu öneri kısa sürede tüm flamenko dünyasını değiştirmişti. Paco de Lucía'nın kendi ifadesiyle, "altı ay sonra İspanya'daki her flamenko evinde bir kahon vardı."
1981'de yayımlanan "Solo Quiero Caminar" albümü, kahonu kullanan ilk flamenko albümü olarak tarihe geçti. Sextet dönemi, flamenkonun yalnızca İspanya'ya özgü bir gelenek olmaktan çıkıp dünya müziğiyle etkileşime giren canlı bir dil hâline gelmesinde belirleyici bir rol oynadı.
Derslerimizde ileri seviye öğrencilerimize bu füzyon dönemini anlatırken vurguladığımız nokta şu: yenilik, ancak sağlam bir gelenek bilgisi üzerine inşa edildiğinde kalıcı olur — Paco de Lucía'nın sextet'i de tam olarak bunu başarmıştır.